Voor ons trouwen kregen wij een super origineel cadeau: een kookboek, samengesteld door de gasten. Iedereen moest zijn favoriete recept op A4 inleveren. De boel even bundelen en voilxe0, daar was het persoonlijke kookboek. Sommigen hebben een recept uit een kookboek overgenomen, een ander heeft met veel zorg een compleet zesgangen diner voor 8 personen samengesteld (inclusief boodschappenlijstje!) en veel mensen hebben hun favoriete geheime recept aan ons gegeven. Van boerenkool tot een huwelijk van scampi’s en heilbot. Hoe dan ook, we zijn al een paar keer aangenaam verrast!

Maar dan.

Sommige mensen hebben hun naam er niet bij gezet. Nu wil ik best glosa se schara me saltsa kapari maken. Klinkt verrukkelijk! Maar aan wie heb ik deze ongetwijfeld lekkere maaltijd te danken? Ik weet het echt niet.

Ik ben een vrij strenge kok: kant en klaar komt er bij mij niet snel in. Een bouillonblokje, tuurlijk, blokjes tomaat uit blik in plaats van vers – vooruit. Maar ik moest werkelijk waar opzoeken wat sugocasa was en van aromat had ik ook nog nooit gehoord. Weer wat geleerd.

Ook zijn er mensen die wel de ingredixebnten hebben opgeschreven, maar niet de hoeveelheden. "Nodig: tagliatelle, zeewolf, parmaham, zongedroogde tomaatjes, zwarte olijven…" (en nog een paar dingen.) Ja, lieverds, heel fijn, maar hoeveel? Maar eerlijk is braaf, ik ben gewend te improviseren in de keuken dus dat levert geen grote problemen op.

Het ergste tot nu toe was dat ik aan een recept bezig was wat ooit al eens voor me was gemaakt en het leek allemaal goed te lukken. Toen vroeg ik me af hoeveel gedroogde tomaatjes er in moesten. Oeps, die stonden per abuis niet in het recept. Vergeten, meldde de schrijfster mij later. Excuses aanvaard.

Zo erg is het dus allemaal niet. We moeten altijd smakelijk lachen om de onvolkomenheden, want die maken het nu juist persoonlijk. We hebben al veel recepten met liefde gemaakt, en tot nu toe hebben we alles met smaak opgegeten. Zelfs het recept met ketchup. En ja, ik verklap een paar favorieten: Tante Riny’s zuurkoolschotel, de Liefdessalade en Gepocheerde kipfilet in witte wijn. Nieuwsgierig of hongerig geworden? Nodig jezelf gerust een keer uit!

De laatste keer bij het consultatiebureau liep xe9xe9n van de vriendelijke dames daar naar me toe. "Zo", constateerde ze meteen, "hij ziet er goed uit!"
"Ze", corrigeerde ik, "het is een meisje."

"U mag hem uitkleden hoor", vervolgde ze.
"Haar."
"O ja."

Vervolgens lag ze poedelnaakt (en dus geen piemeltje te zien!!) op de weegschaal, die trouwens 6640 gram aangaf. Ik kleede haar weer aan en zette haar in de kinderwagen.

"Nou, hij is goed aangekomen hoor."
"Ze is inderdaad lekker gegroeid."
"En hij zit nu lekker in de wagen. Kan ‘t ‘ie lekker kijken."
"Zij. ‘t Is een meisje."
"O ja. Nu zie ik het, aan het roze dekentje."

Dom, dom, dom. Doe je kale meisjesbaby vooral nooit een lichtblauw jasje aan. Ook al heeft ze een roze mutsje op haar hoofd, zit ze onder een roze dekentje en heeft ze verder alles in roze aan. Doe vooral geen kleertjes aan die unisex of blauw zijn.

"Dxe1xe1xe1xe1g, tot de volgende keer."

Mijn moeder is zo’n type dat – heerlijk – van alles voor haar kleinkind koopt. Laatst was ze in de Pr*natal en daar kocht ze de halve winkel leeg. Ze kwam bij mij thuis met twee broekjes, drie rompertjes en een stuk of vier truitjes. Gelukkig heeft ze een prima smaak.

Een tijdje terug kwam ze een keer met een schattig pyjamaatje aan. Maatje 62-68, dus onze kleine meid paste het nog niet. Nu wel.

Maar hoe doe je dat eigenlijk bij een baby? Bij elk slaapje weer opnieuw de pyjama aan en na elk dutje de pyjama weer uit en de gewone kleren weer aan? Voor onze meid geen optie: aan- en uitkleden vindt ze maar niks.

We hebben maar besloten dat ze haar pyjama gewoon ‘s nachts draagt. (Dan spuugt ze ‘m overdag ook niet onder.)

Er zat een hekje tussen onze tuinen, waardoor je gewoon zonder over straat te hoeven gaan, bij Opa en Oma de tuin in kon. Dat herinnerde ik me niet meer, maar het was er. Er was een Opa aan wie je dingen kon vragen. Vraag me niet welke dingen, maar gewoon, dingen die je als kind aan Opa vraagt. Oma ging mee naar het strand. Ze had zelfs een badpak aan dan, en ging zonder twijfel de zee in. "Heerlijk water hoor," hoor ik haar nog zeggen.

Dat we Opa en Oma mochten zeggen, vonden we bijzonder: ze waren geen familie. Toen we het huisje aan zee kochten, was mijn eigen Opa net overleden en mijn broer en ik hadden nog maar xe9xe9n Oma.

Het huisje aan zee hebben we al jaren niet meer en het contact verwaterde. De mooie herinneringen in het hoofd, en op foto’s die verbleken. Onlangs hoorde ik dat ze zijn overleden. Wat jammer, want ik weet zeker dat ze trots waren geweest op hun ‘achterkleinkind’.

Heftig huilen, dat hadden we verwacht. Een klein meisje in een vreemde kamer in een vreemd huis, niet het vertrouwde bed, andere geluiden. Maar toen we onze uk naar bed brachten, ging ze er lachend in. En ze liet de hele avond niet meer van zich horen.

Stille nacht!

Op zich ben ik best een geluksvogel. Soms win ik een paar euro op een kraslot, xe9xe9n keer won ik vijfig euro op een staatslot. Op de Fancy Fair die onze school elk jaar organiseerde, was ook altijd een rad van fortuin. Mijn vader en de vader van een vriendje kochten zo ongeveer alle lootjes op. Wij wonnen een fiets en andere mooie prijzen – zij hadden pech en gingen naar huis met een notitieblokje, een balpen en meer van die onzindingetjes.

En niet te vergeten een prijs van 45 gulden toen ik als 11-jarige meedeed aan een puzzel. Maar toen had ik een prachtig knutselwerk gemaakt en dat heeft de puzzelredactie ongetwijfeld vertederd.

Bij onze kleine meid is onlangs koemelkallergie geconstateerd. De flesvoeding is gigantisch duur en ik vreesde dat we zo’n 150 euro per maand kwijt zouden zijn aan melkpoeder. Echter, de verzekering betaalt en dat is een meevaller die ik niet had verwacht. Het voelt alsof ik de hoofdprijs heb gewonnen!

Een journalist en een fotograaf- dat geeft met een kind er bij roostertechnische problemen. Allebei werken we vaak onregelmatig, dus onze kleine uk naar een reguliere opvang brengen, is vragen om moeilijkheden.

Dus belden we (inmiddels al weer hxe9xe9l lang geleden) met de K*bergroep. Gastouderopvang zou voor ons ideaal zijn. Daar wilde ik graag een keer over praten. Dat zou met de intake gebeuren, zei de mevrouw. Ergens in oktober. Was dat niet wat laat? Welnee! Voor gastouderopvang waren geen wachtlijsten, lekker flexibel, perfect voor ons. Geen wachtlijsten? Nee, geen wachtlijsten. Er waren altijd genoeg ouders beschikbaar.

Ik liet me overtuigen en schreef mijn meidje dan ook niet voor reguliere opvang in. K*ber annuleerde vervolgens tot drie keer toe de afspraak. Op een middag was mijn moeder aan het oppassen, toen ze belden. Ik was even de deur uit en ze zouden diezelfde middag nog terugbellen.

Nooit meer hoorden wij een teken van leven van de K*bergroep. Dus stuurden we een keurig mailtje. Het antwoord vond ik enigszins verbijsterend.

Mijn excuses dat u sinds het annuleren van het intakegesprek niets meer heeft vernomen. Dat is niet zoals dat behoort te gaan.

Echter zijn er op dit moment geen beschikbare gastouders (voor geen enkele ouder).

Om die reden neem ik half januari contact met u op [...].

Nu heb ik twee weken geleden heus ook wel gehoord van de problematiek ten aanzien van de gastouderopvang, maar hadden ze daar niet even een briefje over kunnen sturen? En heb ik, zoals afgesproken, dan op 1 februari wel opvang?

Volgens Sharon Dijksma worden ouders niet de dupe. Gelukkig maar. Ik neem tenminste aan dat ik mijn kind bij haar mag droppen.

"Hoeveel kerstkaarten zal ik bestellen?" vroeg ik.
"Dertig?"

We gingen tellen. Die wel, die niet, die stuurt toch nooit iets terug, die zal er wel blij mee zijn… Overmorgen zijn ze klaar, dus bij sommigen kunnen we de kaart nog op tijd bezorgen. En anders is ‘ie er voor oud en nieuw. Ook goed.

Alleen is de ontvangen oogst nog erg mager: dertien kaarten tot nu toe.

Van onze buren kregen we er twee. Waarschijnlijk zagen ze het schamele aantal aan het lint hangen en dachten ze, och, arme buurtjes. Hier is nog een kaart.

Naast mij stond een moeder haar ene kind aan te kleden, terwijl ze de oudste – van de leeftijd ‘waarom?’ – maande haar jas aan te doen. "En als jij je jas aanhebt," zei ze vriendelijk tegen het meisje, "dan gaan we hier zo snel mogelijk weg." Uiteraard vroeg ze "Waarom?"

"Omdat mama het hier niet alleen fysiek, maar ook mentaal altijd erg warm krijgt." Het kleine meisje deed braaf haar jas aan. "U bent niet de enige," grinnikte ik. Opgelucht verliet ze het consultatiebureau.

Gisterenavond was ik redelijk uitgeblust. Iets te veel traantjes gezien, gedroogd, getroost. Even na half negen hield ik het voor gezien. Ik ging eens lekker onverantwoord-niet-groen-anti-Kopenhagen-lang douchen en het deed me goed. Even later zat ik in bed een boekje te lezen en tegen tien uur wilde ik het licht uit doen.

Toen begon ze weer te huilen.

En ze hield niet op, dus maar eruit gehaald en mevrouw had honger. Veel honger. "Nou," zei ik, "die slaapt echt tot morgenochtend negen uur!". Dat was niet zo.

Om 4:40 uur werd ze wakker, maar ze viel ook weer in slaap. Om 5:20 uur werd ze weer wakker. Ik ging eerst naar de wc, toen ik terug kwam, sliep ze. Om 6:30 uur werd ze xe9cht wakker. Hoewel ik een dik halfuur later nog even terug kroop, zat lang slapen er niet meer in. Vanmiddag moet ik maar eens langs de drogist. Een wallen-camouflage-stift is bittere noodzaak.