Er zat een hekje tussen onze tuinen, waardoor je gewoon zonder over straat te hoeven gaan, bij Opa en Oma de tuin in kon. Dat herinnerde ik me niet meer, maar het was er. Er was een Opa aan wie je dingen kon vragen. Vraag me niet welke dingen, maar gewoon, dingen die je als kind aan Opa vraagt. Oma ging mee naar het strand. Ze had zelfs een badpak aan dan, en ging zonder twijfel de zee in. "Heerlijk water hoor," hoor ik haar nog zeggen.

Dat we Opa en Oma mochten zeggen, vonden we bijzonder: ze waren geen familie. Toen we het huisje aan zee kochten, was mijn eigen Opa net overleden en mijn broer en ik hadden nog maar xe9xe9n Oma.

Het huisje aan zee hebben we al jaren niet meer en het contact verwaterde. De mooie herinneringen in het hoofd, en op foto’s die verbleken. Onlangs hoorde ik dat ze zijn overleden. Wat jammer, want ik weet zeker dat ze trots waren geweest op hun ‘achterkleinkind’.